Lektury   •   Analizy i interpretacje wierszy   •   Motywy literackie   •   Epoki                                                                                                          

Ferdydurke - bohaterowie



Józio wobec formy - charakterystyka postaci

Józia Kowalskiego, głównego bohatera i zarazem narratora Gombrowiczowskiej Ferdydurke, poznajemy już od pierwszych stron powieści. Dowiadujemy się o nim wówczas wielu ważnych rzeczy, bowiem trzydziestoletni Józio przerażony tym, że ciągle czuje się jak „niewypierzony chłystek”, robi bilans swojego życia. Leżąc w łóżku, w swoim warszawskim mieszkaniu, rozmyśla o tym, co udało mu się dotychczas osiągnąć – ocenia swoje literackie próby i relacje z innymi ludźmi. Nie jest to jednak optymistyczna refleksja.

Początkujący ... więcej





Miętus - charakterystyka

Egzaminy na studia, matura, korepetycje on-line Miętus to jedna z ważniejszych postaci Ferdydurke. Poznajemy go, kiedy cofnięty w latach Józio trafia do szkoły zaprowadzony tam przez profesora Pimkę. Miętalski, bo tak brzmi jego nazwisko, jest kilkunastoletnim uczniem gimnazjum, a Miętus to klasowe przezwisko.

Początkowo Miętus jawi się czytelnikom jako zdecydowany zwolennik walki z niewinnością. Gwałtownie sprzeciwia się roli, jaką chce spełniać szkoła. To właśnie on wypisał na drzewie obraźliwe słowo mające ośmieszyć profesora Pimkę. Jego zdaniem uczniowie nie są i nie chcą być... więcej



Profesor Pimko

Tak główny bohater powieści opisuje swoje pierwsze spotkanie z profesorem Pimką:
We drzwiach ukazuje się T. Pimko, doktor i profesor, a właściwie nauczyciel, kulturalny filolog z Krakowa, drobny, mały, chuderlawy, łysy, i w binoklach, w spodniach sztuczkowych, w żakiecie, z paznokciami wydatnymi i żółtymi, w bucikach giemzowych, żółtych.
To właśnie Pimko zabiera Józia ponownie do szkoły. Jest „belfrem klasycznym” – znakomitym uosobieniem mentalności belferskiej, nazywa się go także „wielkim Zdrabniaczem” – zajm... więcej



Bladaczka

Nauczyciel języka polskiego w szkole dyrektora Piórkowskiego, zwany Bladaczką „od szczególnie niezdrowej i ziemistej cery”. „Ciało wyblakłe i smutne” (ciało pedagogiczne, oczywiście) swoją lekcję rozpoczyna od „kwaśnego uśmiechu”, później jest jeszcze gorzej. Nie umie zapanować nad klasą, która jest niesłychanie hałaśliwa, kiedy chce zapytać któregoś z uczniów oni albo chcą wyjść do toalety, albo pokazują mu usprawiedliwienia swojego nieprzygotowania do lekcji:
[…] nie mniej niż siedmiu uczniów przedstawiło ś...
więcej



Pylaszkiewicz (Syfon)

Pylaszczkiewicz, zwany przez kolegów Syfonem, to największy w klasie kujon i pupil wszystkich wykładowców. Zawsze przygotowany do lekcji, pilny i zdyscyplinowany Syfon staje na czele klasowych obrońców niewinności. W pełni zgadza się z infantylizującą młodzież rolą szkoły i akceptuje stosowane przez pedagogów metody wychowawcze. Jako przywódca „chłopiąt” opowiada się po stronie cnoty i młodzieńczych ideałów. Do swoich kolegów woła:
W górę serca! Proponuję, abyśmy tu natychmiast ślubowali, iż nigdy nie zaprzemy się chłopięcia ani orlęcia! ...
więcej



Kopyrda

Kopyrda to klasowy kolega Józia, choć tak naprawdę trudno powiedzieć, że Kopyrda koleguje się z kimkolwiek – zawsze zdystansowany wobec tego, co się dzieje, stoi na uboczu i nie włącza się w toczone spory. Józiowi wydaje się jedynym „normalnym” uczniem w klasie:
Wtem Kopyrda, ów opalony, w spodniach flanelowych, co to na podwórku uśmiechnął się z wyższością, gdy padło słowo „pensjonarka", nasunął się memu spojrzeniu. Równie obojętny wobec Bladaczki, co wobec sporu Miętusa z Syfonem, siedział niedbale pochylony i wyglądał dobrz...
więcej



Młodziakowie

Młodziakowie to rodzina mieszczańska. Młodziak, głowa rodziny jest inżynierem-konstruktorem, Młodziakowa realizuje się jako „członkini komitetu dla ratowania niemowląt lub dla zwalczania plagi żebraniny dziecięcej w stolicy”. Mają nastoletnią córkę Zutę. Jest to nowoczesna rodzina, hołdująca postępowym prądom. W domu Młodziaków panuje kult racjonalizmu, sportu i w ogóle wszelkiej aktywności. Chlubią się swoimi wyzwolonymi poglądami i swobodą obyczajową, które najwyraźniej ujawniają się w sposobie wychowywania córki. Matka nie jest w ogóle zd... więcej



Zuta Młodziakówna

Córka Młodziaków, „nowoczesna pensjonarka”, jej symbolem i zarazem symbolem przemian obyczajowych i swobody, które Zuta wcieliła w swe życie, jest w powieści „łydka”. Tak Zutę opisuje Józio:
Lat szesnaście, sveater, spódnica, gumiane sportowe pół-buciki, wysportowana, swobodna, gładka, gibka, giętka i bezczelna! Na jej widok struchlałem w duchu i na twarzy. Zrozumiałem na pierwszy rzut oka, że oto – zjawisko potężne, potężniejsze bodaj od Pimki i równie absolutne w swym rodzaju, nie dające się nawet porównać z Syfonem. P...
więcej



Hurleccy

Hurleccy, rodzina ziemiańska, właściciele majątku Bolimów, okazują się dalekimi krewnymi Józia – bardzo dalekimi skoro ciotka Hurlecka określa to pokrewieństwo słowami:
moja matka była cioteczną siostra ciotki ciotki twej matki
. Rodzina Hurleckich to wspomniana ciotka Hurlecka z domu Lin, wuj Konstanty (zwany przez żonę Kociem) i ich dzieci: Zygmunt i Zosia. Wuj Konstanty to „bywały w świecie obywatel ziemski” o „bardzo wykończonych manierach, wyrobiony i otrzaskany, z nadzwyczajną swobodą bycia i niedbałą elegancją świato... więcej



Walek

Lokajczyk służący u Hurleckich. Pojawia się „podając groszek do szynki” i właśnie on okazuje się „parobkiem był wymarzonym”. Józio tak go wówczas opisuje:
Parobek! W wieku Miętusa, nie więcej niż osiemnaście, duży ni mały, nie brzydki i nie przystojny – włosy miał jasne, ale blondynem nie był. Uwijał się i obsługiwał boso, z serwetką przewieszoną przez lewe ramię, bez kołnierzyka, z koszulą zapiętą na spinkę, w zwykłym niedzielnym ubraniu parobków wiejskich. Gębę miał – ale gęba jego nie była w niczym pokrewna fata...
więcej



Ferdydurke - studia, matura, korepetycje i konsultacje on-line

Matura i studia z klp.pl. Zobacz inne serwisy Kulturalnej Polski
reklama, kontakt - Polityka cookies