Miętus - charakterystyka - klp.pl
Streszczenia i opracowania lektur szkolnych klp klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Miętus to jedna z ważniejszych postaci Ferdydurke. Poznajemy go, kiedy cofnięty w latach Józio trafia do szkoły zaprowadzony tam przez profesora Pimkę. Miętalski, bo tak brzmi jego nazwisko, jest kilkunastoletnim uczniem gimnazjum, a Miętus to klasowe przezwisko.

Początkowo Miętus jawi się czytelnikom jako zdecydowany zwolennik walki z niewinnością. Gwałtownie sprzeciwia się roli, jaką chce spełniać szkoła. To właśnie on wypisał na drzewie obraźliwe słowo mające ośmieszyć profesora Pimkę. Jego zdaniem uczniowie nie są i nie chcą być niewinni i dlatego w klasowym sporze staje się przywódcą grupy zbuntowanych „chłopaków” i manifestuje swoją dojrzałość w niezwykle wulgarny sposób. Dojrzałość w rozumieniu Miętusa równa się bowiem seksualnemu uświadomieniu i niechęci do ideałów, a bunt polega na używaniu „najbardziej plugawych powiedzonek”. Kpi z chcących pozostać w nieświadomości „chłopiąt” i od początku zachowuje się agresywnie:
[…] dlaczego nie dacie kopniaka temu orlęciu, chłopięciu? Czy już nie ma w was wcale krwi? Czy nie ma ambicji? Kopniaka, kopniaka dlaczego nie dacie? Kopniak tylko może was uratować! Chłopakami bądźcie! Pokażcie mu, żeśmy chłopaki z dziewczynami, nie jakieś tam chłopięta z dziewczętami!
Później walczy z przywódcą „chłopiąt” Pylaszczkiewiczem, zwanym przez kolegów Syfonem. Miętus wyzywa Syfona na pojedynek na miny, w takcie którego prezentuje wszystkie swoje najokropniejsze i druzgocące miny oraz obraźliwe gesty. Mimo swoich olbrzymich wysiłków, Miętus przegrywa i wówczas okazuje się, że stać go również na podstęp i przemoc: koledzy pomagają mu przewrócić i przytrzymać Pylaszczkiewicza, a Miętus uświadamia go siłą, „gwałcąc go przez uszy”.

Jednak już w czasie klasowych sporów Miętus zdradza się ze swoim największym marzeniem:
– Uciec – mruknął – uciec... Do parobków... Do tych prawdziwych chłopaków, co nad rzeką konie pasą i kąpią się... […] – Hej, hej – powiedział śpiewnie, cicho. – Hej, z parobkami razem jeść chleb czarny, na koniach oklep kłusować po łące...
Józio ocenia tę sytuację następująco:
Z brutalności przerzucił się w śpiewność. Biorąc mnie za swego przestał się maskować i wydobył tęsknotę i liryzm.
Pozostali też dostrzegają niekonsekwencję w postępowaniu Miętusa, który potrafi być niezwykle wrażliwy i który w gruncie rzeczy tęskni do świata, gdzie ludzie są naturalni. Syfon stwierdza:
Nareszcie wiemy, co w was siedzi! Przyłapaliśmy kolegę! O parobku kolega marzy! Po łące chciałby kłusować z parobkiem! Udajecie życiowego realistę, brutala, zwalczacie cudzy idealizm, a w głębi jesteście sentymentalni. Sentymentalista parobczański!


Jeszcze próbuje kontynuować swoje wcześniejsze życie – odwiedza Józia na stancji z butelką wódki, uwodzi służącą Młodziaków, ale w końcu udaje się na poszukiwanie prawdziwego, nieskalanego parobka. Znajduje go w majątku Hurleckich w Bolimowie, gdzie zachwyca się naturalnością Walka i brata się z lokajczykiem, kiedy ten „daje mu po gębie”. Działania Miętusa w bolimowskim dworku doprowadzają do buntu chłopów przeciwko panom i zburzenia dotychczas panującego w nim porządku. W ten sposób Miętus jawi się jako kolejny w powieści demaskator społecznych masek, on również – podobnie jak Józio – walczy z wszechobecną formą.Miętus jest postacią niejednoznaczną – początkowo wulgarny zwolennik obyczajowej rozwiązłości, załatwiający swe sprawy siłą, okazuje się człowiekiem wręcz sentymentalnym, poszukującym prawdy, świata, gdzie nie ma fałszu, udawania. To dlatego właśnie jego ideałem staje się „parobek”. W wyrażaniu swoich marzeń i w swoich działaniach Miętus wydaje się nieco śmieszny, groteskowy, ale dąży do najważniejszego – według Gombrowicza – celu: pragnie autentyczności i naturalności, a to sprawia, że mimo wszystko przypada mu w powieści rola pozytywna.


Polecasz ten artykuł?TAK NIEUdostępnij


  Dowiedz się więcej
1  Ferdydurke - streszczenie szczegółowe
2  Walka z formą, czyli szyderstwo naszych złudzeń o własnej autentyczności
3  Kompozycja, język, narracja w „Ferdydurke”



Komentarze: Miętus - charakterystyka

Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)
Imię:
Komentarz:
 



2018-08-18 19:51:34

Wszytsko super.Tylko że Zuta tak naprawde okazała się nie symbolem seksu, tylko posiadaczką grubych, białych "łydek" Nieprawdaż :D :>


2006-12-17 17:34:48

Mowi sie w streszczeniu o "ujezdzaniu kobiet" po co te szczegolowe escesy. Powinny byc zamieszczne inne szczegolyktore pomoga przy dokladnym zrozumieniu lektury.


2006-12-12 23:00:53

Jeżeli nawet ktoś zatrzyma się na samej wartwie opisowej książki to i tak nieźle się uśmieje :) Mnie po prostu to poczucie humoru rozkłada na łopatki. Co zaś tyczy się interpretacji, to IMHO wiele z nich jest czystą nadinterpretacją jeżeli nie czymś więcej :) Gombrowicz wiedział o tym jak (fatalnie, bo w kanonie lektur obowiązkowych) skończy jego książka i umyślnie się z tego prześmiewał a konstrukcja powieści została ujęta w ten sposób, żeby zagrać wszelkim interpretatorom na nosie :-) Pozdrawiam.


2006-12-05 19:09:01

ta stronka jest swietna naprawde jestem pod wrazeniem:)moj psor tak szybko bierze lektury ze ja nie nadarzam z czytanoiem dlatego posilkuje sie ta stronka, bo jest wspanaiala:)


2006-11-20 20:24:07

Powiem szczerze, ta lektura nie powinna być obowiązkowa, bo czytanie o gwałcie oraz ujeżdzaniu kobiet, ech ten człowiek nie był mądry, tylko najarany czegoś. P.S. Więcej Potopu! / Min.Eduk.




Streszczenia książek
Tagi: